Droga do uzdrowienia to performance zrealizowany podczas festiwalu sztuki efemerycznej pt. Konteksty w Sokołowsku, 2017.
Performance powstał w momencie osobistego przełomu — po rozstaniu z narzeczonym. Był próbą przejścia przez żałobę w sposób świadomy, poprzez rytuał i sztukę.
Na powierzchni bębna — narzędzia podróży i komunikacji ze światem duchowym — wyświetlały się sceny z naszego wspólnego życia. Intymne obrazy, fragmenty codzienności, chwile bliskości i utraconej przyszłości. Bęben, który zwykle prowadzi w głąb, stał się ekranem pamięci. Nośnikiem tego, co już nie istniało, a wciąż żyło we mnie.
Rytm nie był tu tylko dźwiękiem — był pulsem przechodzenia przez stratę. Każde uderzenie konfrontowało przeszłość z teraźniejszością. To, co osobiste, zostało wystawione na widok publiczny, ale nie w geście ekshibicjonizmu — raczej w akcie odwagi i oczyszczenia.
Performance był próbą odpowiedzi na pytanie: jak uzdrawiać, kiedy pęka wspólna wizja przyszłości? Jak zamknąć rozdział, nie wypierając jego znaczenia?
„This Is the Way to Heal” nie dawało gotowych rozwiązań. Pokazywało proces — przechodzenie przez ból, zamiast uciekania od niego. Przekształcanie pamięci w doświadczenie, które może stać się siłą.
Był to rytuał domknięcia. I jednocześnie początek nowej drogi.
